Comments for Ermenrich's Weblog

Comment on Պայքար «խոզի գրիպի» դեմ by ermenrich

ermenrich — Sat, 14 Nov 2009 12:49:53 +0000

Այոոո, Օքսոլինը երեկ երեկոյան արդեն 3000 դրամ էր եւ սա դեռ վերջը չէ։ Անունը կա, իսկ ինքը՝ դեղը, չկա՜։ Ես պատկերացնում եմ, որ եթե սա չի մտնում խոզի գրիպի դեմ պայքարի օֆիցիալ դեղացանկի մեջ, ինչ կկատարվի այն դեղերի, օրինակ՝ Տամիֆլուի եւ այլ պրեպարատների կամ վակցինաների հետ։ Դիմակների մասին էլ խոսք չկա, սպառվում են խենթացող արագությամբ։ Ընհանրապես, անտիսեպտիկ նյութերի գները երկրաչափական պրոգրեսիայով են աճում, շատ ավելի արագ, քան տարածվում է խոզի գրիպը։

Comment on Պայքար «խոզի գրիպի» դեմ by Խոզի գրիպ կամ էլ ձեռնտու բիզնես… - Sard…Hetq

Խոզի գրիպ կամ էլ ձեռնտու բիզնես… - Sard…Hetq — Sat, 14 Nov 2009 11:13:13 +0000

[...] ermenrich բլոգն ասում է, որ մինչեւ հավի, խոզի եւ այլ կենդանական գրիպների արշավանքը դեղատներից առնում էինք մի 200 դրամով, հետո թանկացավ, դարձավ 300։ Երեկ 4 դեղատուն անցանք, բայց այդպես էլ չգտանք։ Վերջացել է։ Վաճառում են արդեն 1000 դրամով եւ այդքանով հանդերձ՝ ճարելը դժվարացել է։ [...]

Comment on Պայքար «խոզի գրիպի» դեմ by Armen

Armen — Tue, 10 Nov 2009 12:52:39 +0000

ՕՔՍՈԼԻՆԸ արդեն 1500 դրամ է։

Comment on TELEMARKET – 1, ԼՂՀ by Կարեն

Կարեն — Mon, 09 Nov 2009 20:02:38 +0000

Ըստ իս, humor պիտակը ավելորդ է։ Ձեռս նույնիսկ չի գնում զմայլիկ դնեմ…

Comment on TELEMARKET – 1, ԼՂՀ by reporter_arm

reporter_arm — Mon, 09 Nov 2009 13:38:40 +0000

Ու էլի մի լինք, Արմեն ջան։
http://koreolan.livejournal.com/47123.html

Comment on TELEMARKET – 1, ԼՂՀ by reporter_arm

reporter_arm — Mon, 09 Nov 2009 13:29:42 +0000

Ռե-փոսթեցի. http://reporter-arm.livejournal.com/54753.html

Comment on Կյանքը՝ դիագրամներով – 5 by ovkspaser

ovkspaser — Tue, 18 Nov 2008 13:07:05 +0000

էս որ տակը գրել եք՝ դիտարկել ձախ ձեռքի ափի կողմից. էդ ում ձախ ձեռքի բութ մատի կողքին ա մատնեմատը, ցուցամատի կողքին էլ ճկույթը: Կարող ա՞ մի կայֆ կա, ես չեմ ջոկում:

Comment on Դուռը կամաց ծածկեք by ovkspaser

ovkspaser — Sun, 16 Nov 2008 11:30:09 +0000

Ձեզ բարի օր, ինձ բարի գալուստ: Շնորհակալություն

Մի դեպք պատմեմ մարշուտկաներից: Սկսեմ նրանից, որ 35 տարեկանս լրանալուց առաջ նշված պատճառով հեռացել եմ Հայրենիքից: Մինչև էդ ես եի ու մեր 86 համարը:
Սեպտեմբերի սկիզբն էր, ուսանողները պաշարել էին մայրաքաղաքի երթևեկությունն ու մարշուտկայով գործի հասնողը ուդաչնիկ էր: Իջա Ռուբինյանց, ու սկսեցի շարժվել Ալմաստի ուղղությամբ. հատուկ 10 րոպե սովորականից շուտ էի դուրս եկել, ու շարժվում էի “դեպի ակունք”, որ գոնե մի կես տեղ ճարեմ նստելու՝ 64 կիլո էի այն օրերումը, հաստատ կես տեղը կհերիքեր, ու, ինչպես հետո պարզվեց, նույնիսկ շատ էլ էր: Եկավ 86-ը, կանգնացրի, ու տարօրինակորեն՝ վարորդի հետևում երկու տեղն էլ ազատ էին. զբաղացրի պատուհանի մոտի տեղը: Վարորդը ոնց որ մի ուղևոր էլ էր տեսել, սպասում էր նա էլ նստի: Մարշուտկի ժողովուրդը խղճահարված նայեց ինձ: Ես էլ կոմպլեքսավորվեցի, սկսեցի ինձ ուսումնացիրել, կոստյումս, փողկապս, կոշիկներս, ամեն ինչ տեղում էր: Գլխիս հավատարիմ մնացած մի քանի մազն էլ ուղղեցի, մեկ էլ մարշուտկան հո չճոճովեց, հո չի օրորվում: Վախեցած գլուխս բարձրացրի, բայց չհասցրեցի որևէ բան տեսնել՝ մի աժդահա հետույք, հավաքելուվ մարմնիս աջ կողմը՝ տեղավորվեց կողքս: Մարշուտկում մի փռթկոց տարածվեց: Նստողը /երևի առաջին անգամը չէր/, զգալով, որ ուշադրության օբյեկտը ինքն է, մի քիչ տեղից բարձրացավ՝ հավանաբար ինձ ազատություն պարգևելու նպատակով, ու ես հասցրի թևս ու գանձարանի բանալիները /բանկում էի աշխատում, բանալիներից երկուսն էլ 22սմ երկարության էին/ արագ հանել հետույքի տակից, սակայն ավելին ազատագրել չհաջողվեց. տականք վարորդը, տեսնելով իմ վիճակը, հարցրեց. – Քույրիկ ջան, հարմարվել է՞ս, կարա՞մ քշեմ, ու առանց պատասխանի սպասելու՝ գազ տվեց: Քույրիկը իր ամբողջ 120 կգ քաշով շրմփաց նստարանին՝ կրկին անգամ հավաքելով աջ մասս, այս անգամ կոստյումիս փեղկն ու աջ ազդրս. կոստյումիս մեջքի կարերից մի երկուսը տրաքեցին: Մարշուտկի մեջ հիստերիկ ծիծաղ բարրձրացավ:
Գնացինք: Մինչև Դավիթ Անհաղթ հասնելը խելքս հասավ, մի քիչ սղղացի նստարանի վրա, ու կոստյումս արդեն շատ չէր նեղում, համեմատաբար հանգիստ նստած էի, ու փորձում էի պատկերացնել “քույրիկի” տեսքը: Իմ վառ երևակայությունը ինձ չգիտեմ ուր էր հասցրել, բայց մարշուտկան հասել էր Կոմիտասի շուկա, երբ հանկարծ քույրիկը, “վայ մամա ջան” բացականչությունով շամպայնի խցանի պես տեղից թռավ դիմացը նստած ուսանողի վրա, ու սարսափած հայացքով նայելով դեպի իր նստարանը՝ ծղրտաց – Ստեղ ա, նստարանի մեջ ա: Մարշուտկի մեջ ահագին բարձր տրամադրությունը փոխվեց պանիկայի: Եթե հոդերս վախից թուլացած չլինեին՝ ապակին կջարդեի ու դուրս կթռնեի: Վարորդը կանգնեցեց մեքենան, բոլորը սկսվեցին ու լուռ նայում էին իմ կողքի նստարանին, որի վրա կոստյումիս աջ փեղկն էր միայն. ու այդ գերեզմանային լռության մեջ կոստյումիս գրպանից լսվում է բջջայինիս վիբրացիան: Բոլորը չարացած հայացքով նայեցին ինձ, մենակ մի աղջիկ փռթկաց: Ես էլ ուզում էի արդարանալ, ինչ-որ բան ասել, բայց ի՞նչ ասեմ, ու՞մ ասեմ: Կինը “Հիսուս քեզ Քրիստոս” ասելով “թռավ” մարշուտկից, վարորդը՝ բա փո՞ղը… էլ բան չեմ հիշում, մենակ հիշում եմ, որ արդեն բանկ հասա, կոլեգաս ասեց՝ էս խի էս սենց քրտնած, տնաշեն, Զեյթունից վազելով է՞ս եկե:
Օրվա վերջում, երբ նորից նորմալ մարդ էի դարձել, ինձ հետաքրքրեց միայն մի հարց. ինչպիսի՞ զգայուն հետույք պիտի ունենար 120 կգ-անոց կինը, որ ինձ վրա նստելուց չազդվեց, բայց Նոկիայիս վիբրացիայից շոկի մեջ ընկավ:

Comment on Կյանքը՝ դիագրամներով – 5 by ermenrich: Կյանքը՝ դիագրամներով - 6 | khosq.com

ermenrich: Կյանքը՝ դիագրամներով - 6 | khosq.com — Sat, 15 Nov 2008 02:50:32 +0000

[...] Կյանքը՝ դիագրամներով – 6 via Ermenrich – ՀՀ տնտեսության զարգացման հեռանկարը՝ ձեռքի մատների [...]

Comment on Կյանքը՝ դիագրամներով – 5 by Kornelij

Kornelij — Thu, 30 Oct 2008 11:56:36 +0000

mortoc a ))