Դուռը կամաց ծածկեք

Ամեն օր սա կարդում կամ լսում եմ։ Ընդհանրապես, մեր հայրենի մարշուտկաների դուռը 3 դիրք ունի.

1. Փագվեց

2. Չփագվեց

3. Լավ չփագվեց

 

Ուրեմն, ճակատագրիս նման հարազատ դարձած 8 համարով գալիս եմ գործի։ Դուռը բացեցի, քայլ արեցի դեպի 8 համարի զարմանահրաշ աշխարհը ու թեթեւ հրեցի, որովհետեւ վրան գրված էին մոգական բառերը. «կամաց ծածկեք»։Հանգրվանեցի  ուղիղ վարորդի հետեւի նստելատեղին։ 

Վերջին զանգ

Ուսուցչնե՜ր սիրելի… Սովորեցի՜նք մենք 10 տարի… Դպրո՜ց մեր հարազատ… Ահա հնչե՜ց զանգը վերջին…

Այս վայրկենական հուզական զեղումներից անդին մի խոշոր քաղաքական, տնտեսական ու հասարակական իրադարձություն է անցնում մեր կողքով։ Իմ կարծիքով, վերջին զանգի արարողությունը որպես «հասարակական ներկայացում» կարելի է հանգիստ դասել հարսանիքների, թաղումների, ատամհատիկների, խաշի միջոցառումների շարքին։ Դա մի քանի չգրված կանոն ունի, որոնց դեմը գրված ամենախիստ օրենքներն անգամ գլուխները քարով են տվել։ 

- Կանոն առաջին կամ գոյատեւման կանոն. 10 տարի նյութապես ու հոգեպես կթվելուց հետո հասունության ատեստատ ստանալ։

Մանր չունե՞ս

Արդեն զզվել եմ էս արտահայտությունից։ Իհարկե, մոտս միշտ մանր եմ պահում, բայց նայած ում համար՝ մանրը որն է։ Եթե 500 դրամանոց ունես, մի դեպքում դա մանր է, մյուս դեպքում՝ չմանր։ Այստեղից էլ սկսում է. 40 դրամ տուր՝ քեզ միանգամից 100 տամ, կտա՞ս 150՝ ես քեզ 500 տամ, 1000 տուր՝ հինգհազարանոց տամ ու էսպես շարունակ։ Չգիտես ո՛ր ժամին ո՛վ մանր կունենա։ Առավոտը՝ չունեն, որովհետեւ նոր են սկսում առեւտուրը, իրիկունը չունեն, որովհետեւ արդեն «փողը հանձնել են»։Բա որ սկսում են պատմությունները.

ՄԻ հյութի պատմություն

3 հոգով նստել ենք օղակաձեւ զբոսայգու սրճարանում։ Մատուցողից հյութ ուզեցինք։ Քաղաքավարի, աշխույժ տղա էր (Կամ՝ է։ Հիմա չգիտեմ կենդանի է, թե չէ)։ Գնաց, մանգոյի հյութ բերեց յուր ձողիկով, նարնջի հյութ՝ էլի ձողիկով։ Երկու հյութերն էլ վառ դեղին, մեջները՝ ինչ-որ բաներ։ Սեւ կետեր։ Խնդրեցինք, որ փոխի։ Բաժակը բարձրացրեց, «զընընեց», հետ գնաց։ Բարի մոտ բուռն քննարկումներ են։ Երեւում է՝ էստեղ ադաթ է կեղտոտ հյութ խմելը։

Բոյկոտ

Ընկերս իր բլոգում բոյկոտով է զբաղված։ Իհարկե, այն, ինչ անում է ինքը, ավելի շատ հասարակական վերահսկողության հետ կապ ունի ու շատ հետաքրքիր նախաձեռնություն է։ Մանավանդ՝ եթե խոսքը գնում է մեր նորահայտ ու ինքնաբավ աստղային «պուչոկին» խելոքացնելու մասին։ Թվում է, թե՝ մեր ինչ գործն է։ Իրենց բառիս բուն իմաստով անկատար ու անճաշակ երգերը մինչեւ օրս բանի տեղ չենք չենք դրել, իսկ հիմա պետք է բան ու գործ թողենք՝ մի բան հասկացնենք նրանց, ովքեր վիրահատած քթիկներից ներքեւ՝ բան չեն տեսնում։ Բայց երբ իրենց «կռուգից» հանկարծ դուրս են պրծնում ու սկսում են արժեքների մասին խոսել, քննադատել ու Աստված մի արասցե՝ խորհուրդներ տալ, գլխիդ որդերը շարժվում են։ Բայց երբ իրենց «կռուգից» հանկարծ դուրս են պրծնում ու սկսում են արժեքների մասին խոսել, քննադատել ու Աստված մի արասցե՝ խորհուրդներ տալ, գլխիդ որդերը շարժվում են։

Բաց թողնված հնարավորություն - III

Զարմանալի է, բայց մեր աչքերը փակ են, ականջները խուլ բոլոր նախազգուշացումների առաջ, որոնք մենք ստանում ենք այսուայն ճառերի ու հորդորների ենթատեքստից, նույնիսկ աշխարհաքաղաքական եւ տիեզերական փոփոխություններից։ Եթե մենք, ի վերջո, ուշքի գանք՝ կանգնելու ենք մի քանի տխուր փաստերի առաջ. կորցրել ենք։ Խոսքն ամենեւին էլ բաքուջեյհանների կամ էլ ինչ-որ երկաթուղիների մասին չէ, խոսքը նույնիսկ Ղարաբաղի մասին չէ։ Սրանք ուղղակի հետեւանքներ են։ Մենք կորցնելու ենք ավելի մեծ բան. մենք կորցնելու ենք ինքներս մեզ։ Հենց որ դա պատահեց, էլ ոչ մի աղետ չի երեւա մեր աչքին։ Այդպես եղել է մի քանի անգամ։

Բաց թողնված հնարավորություն II

Հիմա մեզնից մի քանիսը, ինչպես ասում են, երկու վազքի արանքում փորձում են գլխի ընկնել, թե ինչ կուրս ենք վերցրել՝ տեսնելով տարածքային ու քաղաքական բաժանքներ, նշանդրեքներ եւ մի քանի ամուսնություն (բռնի կամ ինքնակամ)։ Իսկ կուրսն իմանալը (առավել եւս կանխատեսելը) մտքի պայծառության եւ խղճի հանգստության գրեթե բացարձակ պայմաններում կարող է կատարվել։ Է՞, այդպիսի՞ն ենք մենք, ունե՞նք այդ հնարավորությունը…  Չէ, մենք ունենք միայն երկրորդ հարկ ավելացնելու հնարավորություն, գազի հնարավորություն, մեկ տոմով ավտոմեքենա շահելու հնարավորություն, շոուին մասնակցելու հնարավորություն… 2001 թվականին, քրիստոնեության 1700-ամյա տարելիցի առաջին ժամերին այնպիսի մառախուղ էր Մայր Աթոռում եւ մայրաքաղաքում, որ գիսաստղ չէ, տոնական հրավառությունն անգամ դժվար էր նկատվում։

Բաց թողնված հնարավորություն I

2005 թվականի հունվարի 6-ին C/2004 Q2 գիսաստղի եւ Երկիր մոլորակի միջեւ հեռավորությունը կազմեց 52 միլիոն կիլոմետր։ Q2-ը, որն ունի նաեւ Մախհոլց (Machholz) անունը, արդեն 2 հազար տարի մեզ այսչափ չէր մոտեցել։ Սա մի կարմրավուն փայլ ունեցող մարմին է, բայց չունի իր նմաններին հատուկ «գիսակը»։Աստղագետների մի խումբ առ այսօր էլ վիճում է, թե Q2-ը ամենայն հավանականությամբ հենց Բեթղեհեմի աստղն է, որ կա։  Նրանց կարծիքով Նորածնի ծնունդից հետո հովիվներին նշան տված փայլատակումը հենց այս գիսաստղից էր։ Մախհոլցը ամենապարզը երեւացել է մեկ Հիսուսի ծննդյան օրը, մեկ էլ 2005 տարի անց, 2005 թվականի հունվարի 6-ին, երբ հայերը նշում են Սուրբ Ծնունդը։

Առանց հերթի

Մի կիլոգրամ նարինջը ձերքիս հերթ եմ կանգնել սուպերմարկետում։ Մի 6 մարդ՝ դեմս, հետեւս զամբյուղներով կանգնած են։ Մեկ էլ անթրաշ մեկը արագ գալիս է, 1000 դրամ է մեկնում ու ասում՝ մի հատ լիցքավորման քարտ։ Էս աղջիկը գործերը թողում է, բացում դարակը ու սկսում ման գալ հազար դրամանոց քարտ։ Պատկերացրեք՝ գտնում է։ Տալիս է Անթրաշին։ Պատկերացրեք՝ Անթրաշն ինչ է ասում։

Փորձաքննություն, մաս II

 Իհարկե, դիմացի մայթի վարսավիրանոցում հենց այդ պահին պետք է նստած լիներ նախկին քաղաքապետը, ով իր ոչ մեկին պետք չեկող այտամորուսները սովորույթի ուժովհավասարեցնում էր ամեն չորեքշաբթի։ 

Սա հին քաղաքապետական սովորություն էր, մնացած դեռ չորեքշաբթի օրը անցկացվող ասուլիսներից։

 - Մի տեսեք է՞, պարոն Ալեքսը հեռուստացույցը դեպի դուրս է շրջել։

 

- Հետաքրքիր է, ինչու՞։ 

- Գուցե մոռացե՞լ է այդպես։

 - Ինչ է նշանակում՝ մոռացել է։ Ախր ինչու պետք է շրջեր, որ հիմա էլ մոռանար։

       Նախկին քաղաքապետը, էլի ինչպես փորձագետն է ասում, ՙառանց որեւէ դիտավորության՚ հրապարակեց իր արդեն կիսահեղինակավոր (այսպես ասենք՝ ավելի քիչ հեղինակավոր, քան առաջ էր) կարծիքը։